Herstel na gecombineerde behandeling van een mammacarcinoom

Dat de hyperbare zuurstofbehandeling een dergelijk positief effect op mijn leven zou kunnen hebben, daar kon ik alleen maar van dromen”.

Eind 2006 en in de eerste helft van 2007 is Henny van der Kolk behandeld voor een mammacarcinoom in haar rechter borst. Eerst wordt de tumor operatief verwijderd en daarna ondergaat ze bestraling, een chemokuur en hormonale behandeling. Ten tijde van de behandeling heeft mevrouw Van der Kolk eigenlijk geen klachten, alleen het ulcus dat tijdens de bestraling is ontstaan gaat gedurende de chemokuur open. Met goede wondverzorging is dit echter geen groot probleem.

Tijdens haar revalidatie en herstelperiode begint ze pas echt klachten te ontwikkelen: pijn in haar arm en schouder en een allesoverheersende vermoeidheid. Slapen is een heel groot probleem geworden en werken is eigenlijk niet meer mogelijk. Samen met haar behandelend arts dokter Scheuer, chirurg in het st. Jansdal ziekenhuis, gaat ze op zoek naar mogelijkheden om van de pijn af te komen. Een fysiotherapeut en orthopeed worden geraadpleegd, helaas zonder succes. Ook sociaal gezien beginnen de klachten hun tol te eisen. Het bezoeken van een verjaardag van haar dochter wordt een beproeving en fietsen en wandelen met haar man, waar ze samen altijd erg veel voldoening uit haalden, is nu niet meer mogelijk. Mevrouw Van der Kolk is echter een positief ingesteld persoon en geeft haar kwaliteit van leven op dat moment een 5.

Uiteindelijk komt ze bij het Arnhems Radiotherapeutisch Instituut (thans: Radiotherapiegroep) op controle. Daar wordt haar verteld over de mogelijkheid van hyperbare zuurstoftherapie bij het naastgelegen Instituut voor Hyperbare Geneeskunde (IvHG). Er wordt haar aangeraden een afspraak te maken bij het IvHG. Mevrouw Van der Kolk is erg terughoudend en wil eigenlijk niet weer een periode van zes weken op en neer moeten reizen naar Arnhem en heeft haar twijfels over de mogelijke kans van slagen. Op aandringen van haar man maakt ze, eind december 2010, toch een afspraak bij het IvHG voor een eerste gesprek met hyperbaar arts dokter Schneider. Mevrouw Van der Kolk is nog steeds erg terughoudend, maar tijdens het gesprek merkt ze aan zichzelf en aan haar man dat dit toch een optie is waar ze serieus over moeten gaan nadenken. Dokter Schneider legt heel rustig en zorgvuldig uit wat de behandeling inhoudt en wat het haar zou kunnen opleveren. Zo geeft hij aan dat er 50% kans is dat de behandeling bij haar zal aanslaan. Verder krijgen meneer en mevrouw Van der Kolk een rondleiding over de vestiging waarbij ze nogmaals uitgelegd krijgen wat er nu precies gaat gebeuren. Daarna kunnen ze even rustig samen een kopje koffie drinken en de behandeling bespreken. De heer Van der Kolk geeft hierbij duidelijk aan dat dit een kans is die ze eigenlijk niet mag laten liggen, want hij weet hoe belangrijk het is voor zijn vrouw, zijn gezin en hemzelf als de (pijn)klachten zouden afnemen. En dat is ook wat mevrouw Van der Kolk tegen dokter Schneider zegt: “Al worden mijn klachten maar 20% minder, dan ga ik er voor.” Bij het IvHG wordt het taxivervoer voor mevrouw geregeld en een week later, januari 2011, kan ze al met de behandeling starten. Tijdens de behandeling vindt ze het in het begin wel een beetje vervelend om in de kleine ruimte te zitten. Ook heeft ze het idee dat ze door het ademen door het masker zou kunnen gaan hyperventileren. Maar dit blijkt allemaal onwennigheid.

Maar als na vijf dagen de pijnklachten alleen maar erger worden, krijgt  mevrouw Van der Kolk zoiets van: “Ik ga vandaag nog naar Arnhem en zal de behandeling die dag afmaken, maar dan ga ik zeggen dat ik stop. Dit is niet de bedoeling. In plaats van dat het verbetert, worden de klachten nu erger.” In Arnhem heeft ze wederom een gesprek met dokter Schneider die haar uitlegt dat in de praktijk vaker wordt gezien dat de pijnklachten eerst toenemen aan het begin van de behandeling, om vervolgens af te nemen tegen het einde van de behandeling. Hij adviseert haar om de behandeling af te maken. In overleg met de verwijzer krijgt ze nog tramadol als pijnstiller erbij en ze besluit om de behandeling voort te zetten.

En dan, na ruim vier weken, merkt ze de eerste positieve effecten. Ze heeft het idee dat ze minder pijnstilling nodig heeft en besluit dan ook om rustig de tramadol af te bouwen. Ze wordt ’s nachts minder vaak wakker en de allesoverheersende vermoeidheid wordt ook minder. Na 30 sessies hyperbare zuurstof is mevrouw Van der Kolk klaar met de behandeling. Zelf geeft ze aan dat ze haar kwaliteit van leven op dat moment met een 8 scoort. De pijn is zo goed als verdwenen en de vermoeidheid is ook weg. Ze slaapt weer goed en dat zorgt mede voor een verbetering van haar conditie. In de weken die volgen bouwt ze langzaam de Lyrica af en merkt ze dat er dan nog steeds verdere verbetering optreedt. Dokter Schneider had ook wel aangegeven dat de hyperbare zuurstoftherapie nog een na-effect zou hebben.

Het gesprek met mevrouw Van der Kolk was begin juni 2013 en ze staat weer volop in het leven!

Ze kan haar werk weer doen en genieten van het leven samen met haar gezin. Wel geeft ze aan dat er nog steeds discipline bij komt kijken. Iedere ochtend na het opstaan doet ze oefeningen voor het oedeem in haar arm en schouder. Vooralsnog hoeft ze geen elastische armkous te dragen. Haar kwaliteit van leven scoort ze nu zelf met een 10. Als ze de vraag krijgt waarom ze haar verhaal wil doen, reageert ze als volgt: ”De hyperbare zuurstoftherapie heeft mij mijn leven weer teruggegeven en ik wil zo graag dat andere vrouwen in mijn situatie ook die kans krijgen”.

(de naam mw. Van der Kolk is gefingeerd)

 

Laatste wijziging: 18 januari 2016

Mw. van der Kolk, 49 jaar

  • Late bestralingsklachten van de mamma
  • IvHG Arnhem