‘Ik kon mijn armen weer om mijn dochters slaan’

'Ik heb mijn netwerk ingeschakeld om te chauffeuren en daardoor werd het hele traject eigenlijk reuze-gezellig’. Ellen Versteeg (43) kreeg in 2015 te horen dat ze een voorstadium van borstkanker had. Daarvoor onderging ze een borst-besparende operatie, maar ook bestraling. Ellen is arbeidsdeskundige en ging vrij snel na de ingreep alweer aan het werk. ‘Gek eigenlijk. Ik adviseer anderen altijd rustig aan te doen, maar zelf had ik daar echt moeite mee. Het gaat wel weer, laten we maar gaan werken. En voordat je het weet zit je er weer vol in.’

Veel pijn

Haar lichaam protesteerde dan ook vrij snel. ‘Ik kreeg steeds meer pijn in mijn arm en oedeemklachten. Ik kreeg ook mijn arm steeds minder ver omhoog. Alles ging moeilijker; aankleden lukte bijna niet, autorijden ging gepaard met veel pijn, zelfs knuffelen met mijn kinderen ging niet meer.’ Ellen slikte steeds meer pijnstillers. ‘Het waren zenuwpijnen, dus ik zat aan de Naproxen. ’s Nachts sliep ik een paar uurtjes, werd ik wakker en dan nam ik maar weer pijnstillers. Meestal ging ik er rond vier uur ’s ochtends maar uit. Omdat slapen toch niet ging.’

Het moest worden opgelost

Ellen hoorde van haar oncologisch chirurg over de mogelijkheden van hyperbare zuurstoftherapie. Die had al meerdere patiënten met succes doorgestuurd. ‘Ik heb er eigenlijk niet over getwijfeld. Het moest worden opgelost. Daar was ik van overtuigd. Dus ben ik gaan regelen dat ik in Hoogeveen terecht kon.’ Ellen woont in de omgeving van Enschede en moest dus elke dag ruim een uur rijden om bij het instituut te komen. ‘Ik heb alle vrienden en familie ingeschakeld om op en neer te rijden. Gezellig, maar ook prettig. We hadden de tijd om even bij te kletsen en zij konden eindelijk iets voor me doen. Geliefden willen je graag helpen als je ziek bent. Meestal kan dat helemaal niet. Maar nu kon het dus wel.’

Onbetaalbaar herstel

De therapie is aangeslagen. Op welk moment weet Ellen niet precies, omdat ze zoveel pijnstillers slikte. ‘Ik merkte gewoon dat ik zonder pijnstillers ook weer kon functioneren. En dat de pijn wegbleef. Wat een opluchting is dat! Ik kan mijn armen weer om mijn dochters heenslaan.’ Toch wil Ellen niet alleen de hyperbare zuurstof de eer gunnen van het herstel. ‘Natuurlijk heeft de zuurstof mij geholpen. Maar ook de fysio- en oedeemtherapie hielpen mee. En het feit dat ik gedwongen werd twee uurtjes stil te zitten. Ik moest het wel rustig aan doen om deze therapie te kunnen volgen. Ik heb het half jaar van de therapie niet gewerkt. Ik ging naar de therapie, reed van het midden van het land naar het noorden gereden en bakte voor de ontspanning heel veel taarten gebakken. Bij elkaar was het precies wat mijn lichaam nodig had om te kunnen herstellen. Het is echt wel even een inspanning, maar wat je er voor terugkrijgt is onbetaalbaar.’

Tips van Ellen

Voor anderen die hyperbare therapie gaan krijgen of het nog overwegen wil Ellen benadrukken dat het voor haar heeft gewerkt niet te blijven werken tijdens de hyperbare zuurstoftherapie. ‘Ik wil niet zeggen dat dit voor iedereen goed is, maar voor mij was dit wel heel goed. De tijd nemen voor de situatie waar in je zit en geen verplichtingen hebben, even volledig richten op je herstel. Dit heeft er bij mij toe geleid dat ik het maximale resultaat er uit heb weten te halen. Sommige mensen in de tank werkten gewoon door. Ik geloof nu dat je dat beter niet kunt doen. Geef het herstel de tijd. En nogmaals, schakel de mensen om je heen in. Vinden ze fijn.

Laatste wijziging: 11 mei 2017